Nú ber til at atkvøða fyri ársins ítróttaløtu 2025. Eitt av uppskotunum er sigursmálið hjá Martini Agnarsson í 2-1 sigrinum á Kekkia. Atkvøðugreiðslan fer fram á Sona appini

——————

Í regninum á Tórsvølli hetta sunnukvøldið í oktobur tykist føroyski sigurin at vera skolaður fyri borð. Kekkia hevði júst javnað.

Men mestsum burtur úr ongum verður bólturin lagdur fyri føturnar á Martini Agnarsson. Martin er knappur, og við einum róligum skoti leggur hann Føroyar á odda 2-1. Aftaná tað var sigurin ongantíð í vanda.

Ein ítróttarløta, ið seint verður gloymd. Ein løta, ið var fantastisk og minnisrík. Alt brast út í einum forloysandi brøli.

Tað var ikki bara eitt mál – tað var eitt symbol upp á dirvi, trúgv og tann føroyska viljan, sum hevur drigið okkum gjøgnum óteljandi avbjóðingar á vøllinum.

Tríggjar dagar framman undan hevði føroyska landsliðið givið okkum eina sannførandi sigursløtu móti Montenegro – ein dystur, har alt gekk upp í eina hægri eind. Men nú skuldi prógvast, at hetta ikki bara var eydna, men dugnaskapur. At vit kundu vísa, at føroyskur fótbóltur ikki longur bara er ein forteljing um, at vit eru fá og smá, men ein veruligur styrkisleikari á altjóða pallinum.

Kekkia telist millum sterkastu landslið í Evropa, við spælarum úr fremstu deildum í heiminum. At møta teimum á Tórsvølli er ein risastór avbjóðing – men eisini ein møguleiki at vísa, hvat vit standa fyri. Og vit stóðu saman. Spælararnir á vøllinum, venjaratoymið, og ikki minst áskoðararnir, sum fyltu Tórsvøll við einum ljóði, ið bar liðið fram móti einum ógloymandi úrsliti.

Tá fyrsta málið kom, kendist tað sum ein vón. Tá kekkar javnaðu, var spenningurin til at skera í. Men tá føroyska liðið aftur sló til og skoraði til 2-1, var tað sum ein eldur, ið breiddi seg gjøgnum alt landið. Fólk róptu, grótu, fegnaðust – tí hetta var meira enn ein fótbóltsdystur. Hetta var ein løta, ið savnaði okkum øll í einum felags brøli: Vit kunnu! Vit duga! Vit tora!

Sigurin á Montenegro var byrjanin, men sigurin á Kekkia var prógvið. Prógvið um, at føroyskur fótbóltur hevur flutt seg. At vit ikki longur bara eru ein lítil tjóð, ið roynir at hanga í. Vit eru ein ítróttartjóð, ið kann taka stig móti teimum bestu – og vinna.

Tað er tí eingin ivi: Hetta var ársins ítróttarløta. Ein løta, ið fer at verða skrivað í søgubøkurnar. Ein løta, ið vit fara at minnast, tá vit tosa um dirvi, trúgv og tann føroyska viljan. Og ein løta, ið vísir, at tá vit standa saman – á vøllinum og á áskoðaraplássunum – so er einki ómøguligt.

Atkvøðugreiðslan fer fram á Sona appini.